21-1-2013 – Portsmouth (Dominica)

Er is weer veel gebeurd maar ondertussen ook weer heel veel niet. Ze noemen dat met een net woord ‘vakantie’. Want een echte ontdekkingsreis wordt dit niet, daar is de aard van de reserveringen, onderkomens, Activiteiten NIET naar. Zo blijkt.
Aanhakend op de vorige verslag over de walvis-spotterij: ikzelf had het idee dat voor ons een reisje met de bokkenwagen was uitgezet in het weiland van boer Geurt. Die ons op vriendelijke wijze (dat wel!) de koeien van het weiland liet zien. Af en toe liet hij dan een koe loeien en dan moesten wij ooooh en aaaah zeggen, “do y’all have a goooood tiiiiime, yeah” sprak boer Geurt en knauwde op zn kleine sigaarstompje.
Deze excursie werd in een andere vorm vandaag nog eens dunnetjes overgedaan. Wat was aangekondigd als een bootreisje ‘up the Indian River’ bleek een roeiboot tochtje van een 2½ uur: stukje heen (kijk eens een vogeltje, en hier een landkrab, en daar een waterkrab), uitblazen van de vermoeienissen met de onvermijdelijke rum-punch in de Indian River Pub (het laatste bereikbare punt met de boot, zo sprak de gids stoer) en dan weer stukje terug naar het uitgangspunt. Ondertussen steeds maar weer vertellen dat hier de opnames waren gemaakt van de Pirate Films met o.a. Johnny Deb (pirates of the Caribean, deel 2 en 3). Maar wie kan dat wat schelen?

Was niet echt de exotische bekroning van onze gezamenlijke verjaardag. Maar gelukkig hebben we wel Portsmouth bekeken, een ongelooflijk onsamenhangend gat, dorp, vlek aan de noordwest-kust van Dominica. Hier viel alles weer op zn plaats door Andrew de lokale nietsnut die eerst een (onze eerste op deze reis!) boks met ons deed, waarna hij gelukkig direct overschakelde op het vragen van muntgeld voor een bezoek aan het plaatselijke internet cafe om zn moedertje (woonachtig in Florida) te contacten. Hij wilde ons natuurlijk niet lastig vallen met dit soort geldkwesties maar hier was echt sprake van een noodgeval en helaas moest hij wel de geld-vraag stellen. Hij was niet een echt good sport want met onze weigering (‘we have no coins’, wat in dit geval trouwens ook echt zo was aangezien we alleen dik, vet & veel papiergeld hadden, net vers van de pinautomaat) kon hij moeilijk omgaan.
De huiskamervraag is of dit in de categorie valt van het ‘afzijken van de plaatselijke bevolking’. Antwoord: nee, gelukkig niet. Andrew was afkomstig uit Florida en was net als wij dus ook gewoon een toerist. Alleen was dat lang geleden.